Σύντομα, ένα θέμα το καθένα

Μόλις αποφασίσεις να αλλάξεις την εργοστασιακή αρχική της TV σου, σε περιμένουν δύο σχολές. Και το να καταλάβεις σε ποια ανήκεις εσύ μετράει πιο πολύ από κάθε λίστα με specs.

Η σχολή του minimal — Projectivy, AT4K, Monet, Arc — πιστεύει ότι η αρχική οθόνη πρέπει να εξαφανίζεται. Οι εφαρμογές σου σε ένα καθαρό πλέγμα σε στυλ Apple TV, ένα wallpaper από πίσω, τέλος. Και το κάνουν άψογα. Αν ανοίγεις την TV, πατάς ένα εικονίδιο και βλέπεις τρεις ώρες, ένας minimal launcher μάλλον σου φτάνει και σου περισσεύει — και οι παραπάνω είναι δωρεάν ή σχεδόν.

Η σχολή του premium πιστεύει ότι η αρχική είναι η οθόνη που κοιτάζεται πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο στο σαλόνι — άρα πρέπει και να τραβάει το μάτι. Εκεί κάθεται το PLUI: γυάλινα widgets πάνω στο wallpaper σου, καιρός σαν πίνακας, δέκα προφίλ για το σπίτι, κάμερες δίπλα στην πρόγνωση, εναέριες λήψεις μέχρι 8K. Όχι πιο ήσυχο — πιο πλούσιο.

Ένα γρήγορο τεστ: αν η ιδανική σου αρχική είναι αυτή που ούτε την προσέχεις, πήγαινε minimal — ειλικρινά, θα είσαι μια χαρά. Αν όμως στέκεσαι να τη χαζέψεις, τη δείχνεις στους καλεσμένους, ή μοιράζεσαι την TV με όλο το σπίτι — είσαι για premium.

Λάθος απάντηση δεν υπάρχει. Το ένα είναι στυλ. Το άλλο είναι εμπειρία.

Τα κινητά το κατάλαβαν πριν από χρόνια: άλλος άνθρωπος, άλλη αρχική οθόνη. Οι τηλεοράσεις; Ποτέ. Το Google TV μόλις τώρα έβαλε προφίλ — και μόνο παιδικά. Όλοι οι υπόλοιποι μοιράζονται μία οθόνη, μία διάταξη, ένα ιστορικό. Ο κόσμος ζητάει σωστά προφίλ στην TV από τότε που υπάρχει η πλατφόρμα.

Το PLUI παίρνει την TV γι' αυτό που είναι: η πιο μοιρασμένη οθόνη του σπιτιού. Μέχρι δέκα προφίλ, το καθένα πίσω από ένα «Ποιος βλέπει;» με avatar — διαλέγεις από 100+ πορτρέτα ή βάζεις δική σου φωτογραφία.

Κάθε προφίλ είναι ένα ολόκληρο, δικό του σπίτι: οι εφαρμογές και οι κατηγορίες του, τα wallpapers και το θέμα του, η γλώσσα του, τα widgets και το screensaver του. Η διάταξη της γιαγιάς με το τεράστιο ρολόι δεν ακουμπάει το πλέγμα με τα καρτούν των πιτσιρικάδων. Όποιο προφίλ θέλει PIN, βάζει — και τα δικαιώματα ανά χρήστη λένε ποιος πειράζει τι: άσε τα παιδιά να δοκιμάζουν ό,τι θέλουν, και κράτα το «αποθήκευση» πίσω από το δικό σου PIN.

Μια τίμια κουβέντα όμως: αυτά είναι προφίλ του launcher. Το Netflix και οι υπόλοιπες εφαρμογές streaming κρατάνε τα δικά τους logins και τα δικά τους προφίλ — κανένας launcher δεν μπορεί να τους το αλλάξει. Αυτό που ξεχωρίζει το PLUI είναι όλα τα γύρω: διάταξη, πρόσβαση, εμφάνιση, γλώσσα.

Δέκα προφίλ. Μία TV. Ο καθένας το δικό του.

Τα widgets στην TV κουβαλάνε κακό όνομα — και δικαίως. Ή ο launcher είναι minimal και δεν έχει κανένα (οι κριτικές το γράφουν κανονικά στα «κατά»), ή στριμώχνει widgets κινητού σε οθόνη 55 ιντσών: μικροσκοπικά, αδιάβαστα από τον καναπέ.

Η απάντηση του PLUI είναι το widget dashboard: ένα πλέγμα 2×4 που το γεμίζεις εσύ, με widgets σχεδιασμένα για οθόνη που την κοιτάς από τρία μέτρα. Μεγάλα γράμματα, γυάλινες επιφάνειες, καθόλου φασαρία.

Και τι δεν χωράει: 38 ρολόγια και 80 όψεις καιρού — ζωντανά δεδομένα σαν έργα τέχνης, όχι ένα νούμερο στη γωνία. Έντεκα όψεις media: Now Playing, Up Next, Continue Watching, Watchlist, ζωντανά κανάλια, εγγραφές, κορυφαίες ταινίες από τις πλατφόρμες που έχεις, χρόνος οθόνης, χρονοδιακόπτης ύπνου, ραδιόφωνο. Εννιά όψεις συστήματος για χώρο, δίκτυο και υγεία της συσκευής. Κορνίζα με φωτογραφίες. Μηνιαίο ημερολόγιο. Ακόμα και ζωντανές κάμερες ασφαλείας.

Το dashboard κάθεται ένα πάτημα μακριά, στο sidebar — ή ΓΙΝΕΤΑΙ η αρχική σου, αν θέλεις μια TV που σε υποδέχεται με τη μέρα σου κι όχι με έναν τοίχο εικονίδια. Όλα τακτοποιούνται με το τηλεχειριστήριο, σε edit mode· ποντίκι δεν χρειάζεται πουθενά.

Η οθόνη της TV είναι η μεγαλύτερη και η καλύτερα στημένη οθόνη του σπιτιού σου. Κρίμα να κρατάει μόνο εικονίδια.

Πλήρωσες την TV. Και μετά η αρχική της οθόνη άρχισε να σου πουλάει πράγματα: χορηγούμενες σειρές, «προτάσεις» επί πληρωμή, καμπάνιες για shows που δεν ρώτησες ποτέ. Είναι ο νούμερο ένα λόγος που ο κόσμος ψάχνει άλλον launcher — και καλά κάνει.

Η λύση είναι πιο απλή απ' όσο ακούγεται: η αρχική οθόνη είναι απλώς μια εφαρμογή — και οι εφαρμογές αλλάζουν. Βάζεις έναν launcher που εμπιστεύεσαι, τον κάνεις default, και οι διαφημίσεις τέλος. Όχι κρυμμένες — τέλος. Η εργοστασιακή αρχική απλώς δεν τρέχει ποτέ ξανά.

Κάθε σοβαρός εναλλακτικός launcher είναι χωρίς διαφημίσεις· είναι η ιδρυτική υπόσχεση όλης της κατηγορίας, και οι minimal την κρατάνε τίμια. Την κρατάει και το PLUI, και το λέει έξω από τα δόντια: καμία διαφήμιση, καμία χορηγούμενη σειρά, καμία «πρόταση» που δεν ζήτησες — και τα δεδομένα σου δεν πωλούνται. Ό,τι γεμίζει την οθόνη είναι δικό σου: οι εφαρμογές σου, τα widgets σου, τα wallpapers σου, τα προφίλ της οικογένειάς σου.

Δύο τίμιες κουβέντες. Πρώτον: η κάθε εφαρμογή κρατάει τα δικά της — ο launcher καθαρίζει την εξώπορτα, όχι ό,τι υπάρχει πίσω από την πόρτα της καθεμιάς. Δεύτερον: σε κάποιες TV το κουμπί HOME θέλει ένα βήμα παραπάνω για να δείξει στον καινούριο σου launcher· ο οδηγός μας για το sideload το καλύπτει, όποια περίπτωση κι αν είσαι, σε λίγα λεπτά.

Η εξώπορτα της TV σου είναι δική σου. Πάρ' την πίσω μία φορά — και μένει δική σου.

Να και η μία τίμια στραβή σε κάθε ιστορία «άλλαξε launcher»: το Android TV δεν σ' το κάνει εύκολο. Στο κινητό διαλέγεις default launcher μέσα από τις ρυθμίσεις· σε πολλά κουτιά όμως το κουμπί HOME είναι καρφωμένο στην εργοστασιακή αρχική, και η Google δεν δίνει επιλογή. Μ' αυτό ζουν όλοι οι εναλλακτικοί launchers — απόφαση της πλατφόρμας είναι, όχι bug κανενός.

Αυτό που μετράει είναι πόσο όμορφα το λύνει ο καθένας. Το PLUI έχει όλους τους δρόμους μέσα στο κουτί:

Η έκδοση του Play Store ζητάει από το σύστημα τον ρόλο του launcher — κι όπου η συσκευή το επιτρέπει, το PLUI γίνεται το πραγματικό default, με το κουμπί HOME μαζί. Ο επίσημος δρόμος, χωρίς κόλπα.

Η sideload έκδοση (Fire TV, παλιότερα κουτιά) πιάνει το HOME με υπηρεσία accessibility, σταθερά, και με auto-boot το PLUI σε υποδέχεται μόλις ανάψει το κουτί. Το στήσιμο είναι οδηγός βήμα-βήμα — όχι ψάξιμο σε forums.

Τα shortcut buttons πάνε ακόμα παραπέρα, όσο είσαι μέσα στον launcher: το 1 ανοίγει τα Παιχνίδια, το κόκκινο τα Αγαπημένα — μονό, διπλό ή παρατεταμένο πάτημα, όπως σε βολεύει.

Και το τίμιο όριο: το να αλλάξεις κουμπιά παντού, μέσα και στις άλλες εφαρμογές, είναι άλλη δουλειά — γι' αυτήν υπάρχει η αδελφή μας εφαρμογή, το Button Mapper TV, φτιαγμένο ακριβώς γι' αυτό. Κανένας launcher δεν μπορεί να το υποσχεθεί από μόνος του, ό,τι κι αν γράφει η σελίδα του στο store.

Πέντε λεπτά στήσιμο, μία φορά. Και μετά το κουμπί κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει από την αρχή: σε πάει σπίτι.

Ο πλήρης οδηγός, με τον δρόμο του ADB για τους έμπειρους →

Χτυπάει το κουδούνι στη μέση της ταινίας. Στα περισσότερα σπίτια αυτό σημαίνει: ψάξε το κινητό, άνοιξε την εφαρμογή, περίμενε να συνδεθεί — κι από έξω κάποιος περιμένει στην πόρτα. Στο μεταξύ η μεγαλύτερη οθόνη του σπιτιού δείχνει ένα παγωμένο καρέ.

Το PLUI βάζει τις κάμερές σου πάνω στην αρχική οθόνη της TV: ζωντανά πλακίδια στο widget dashboard, ένα HOME μακριά. Η εξώπορτα, η αυλή, η πισίνα, το δωμάτιο του μωρού — με μια ματιά από τον καναπέ, πάνω σε γυαλί, δίπλα στο ρολόι και στον καιρό.

Μιλάει ONVIF και RTSP — τα ανοιχτά πρότυπα που βγάζουν ήδη οι περισσότερες IP κάμερες, τα καταγραφικά και τα θυροτηλέφωνα — και είναι δοκιμασμένο σε αληθινές κάμερες, όχι στα χαρτιά. Αν η κάμερά σου δίνει κανονικό stream, το PLUI το δείχνει. Χωρίς συνδρομή σε cloud, χωρίς έξτρα κουτί: η εικόνα πάει από την κάμερα στην TV σου, μέσα από το δικό σου δίκτυο.

Τίμιο πλαίσιο, όπως πάντα: το PLUI βλέπει, δεν γράφει — εγγραφές, ειδοποιήσεις κίνησης και PTZ μένουν στο σύστημα των καμερών σου. Και κάμερες που μιλάνε μόνο στη δική τους κλειστή εφαρμογή cloud δεν τις βλέπει τίποτα άλλο — ούτε το PLUI.

Κανένας άλλος launcher δεν το τολμάει καν. Επιτέλους, το «για δες τις κάμερες» σημαίνει μια ματιά στην TV που είναι ήδη ανοιχτή.